Ik woon nu een maand in mijn nieuwe woning. Na 1,5 maand in een instelling te hebben gewoond heb ik al een eigen woning toegewezen gekregen. Af en toe komt er begeleiding langs. Dat verschilt per week, soms is het een keer, maar het kan ook drie keer zijn.
Doordat ik dakloos ben geraakt, kwam ik in aanraking met verschillende instanties. Deze instanties hebben mij doorverbonden met de wooninstelling waar ik 1,5 maand heb gezeten. Ik kon er gelijk terecht!
De mentor die ik toen kreeg toegewezen en nog steeds mijn mentor is, vind ik erg aardig. Ze is recht voor haar raap. Ze komt altijd direct naar me toe, en vraagt ook hoe ik het anders zou hebben kunnen doen. Dat vind ik erg fijn. Sommige begeleiders gaan eerst naar collega's toe om met elkaar te overleggen en komen dan pas weer naar jou terug. Maar mijn mentor is niet zo. Als ik een klacht heb, kan ik bij mijn mentor terecht.
Toen ik in de instelling zat merkte ik, dat ik door de jongeren waarmee ik samenwoonde sloom en passief werd. Ik wilde net als de rest totaal niet werken. De meeste jongeren vinden het wel prima zo. Wat drinken, een jointje roken, dat leven hebben ze liever dan werken en zelfstandig wonen. Maar jongeren die echt willen, die kunnen geholpen worden! Maar je moet wel willen en je handen uit je mouwen steken. Toen ik daar zat wilde ik ook niet werken. Maar sinds ik bij begeleid wonen zit, moet ik wel, en dat vind ik uiteindelijk erg prettig. Ik ben weer fit en actief bezig.
Er moeten meer consequenties aan vast zitten, als ze geen dagbesteding hebben. Bij de instelling waar ik woonde, vind ik dat ze daarintegen te soft zijn, tegenover de jongeren. Geen werk, geen huur, wat doe je dan hier? Want je gaat naar een instelling omdat je geholpen wilt worden, en niet om lui op de bank te gaan zitten want je vindt het maar prima zo. Maar als je na 2 maanden nog geen werk hebt, dan vind je het wel erg gemakkelijk in de instelling. De begeleiding vind het maar prima zo. Maar de jongeren voor een bepaalde tijd naar buiten gooien? Heeft geen zin! Je kan gewoon niet op iemands kosten leven in deze maatschappij. De jongeren mogen zelfs een broodje smeren voor de hele dag. En je mag zoveel smeren als je wilt. maar daarna moet je naar buiten. En 's avonds mag je er gewoon weer komen eten.
Mijn mening is daarover verdeeld. Aan de ene kant wil ik wel, maar aan de andere kant weer niet. Iedereen die werkt moet belasting betalen, ik dus ook en daar baal ik van, want ik heb al bijna niks. En dan zou ik een stem moeten zijn voor de Gemeente? Nee sorry! Als er een ander beleid komt, en een hele andere economie, dan misschien wel. Maar eerder niet.
Als ik met de gemeente aan tafel mocht zitten, betwijfel ik het of er werkelijk iets mee gedaan zal worden. Wordt er wel echt naar mij geluisterd? Veel burgers denken dat het allemaal maar goed geregeld is met het sociale netwerk maar er gaat nog een hoop mis. En dat zou altijd beter kunnen, maar ik denk niet dat ze daartoe in staat zouden zijn en veranderen? Nee, daar geloof ik niet in.